Nederlands

Lees ook Shandong Express, Deel 1

Een meisje met vuile kleren gaat op haar knieën langs de wachtende reizigers. Bij elk houdt ze haar hoofdje omlaag en haar bekertje met muntjes omhoog. Ze is nog jong, nog geen tien jaar oud. Ik weet dat ze bij mij extra zal aandringen. Chinezen geven niet snel aan bedelaars, buitenlanders brengen vaker wat op. Ik sta op en zoek een plaatsje in een rustiger deel van de wachtzaal. Er is net een trein vertrokken en verschillende rijen met stoeltjes zijn leeg.

Op de grond liggen lege sigarettenpakjes en wegwerpbekers met restjes sojamelk. Tegen de hoge marmeren muren hangen vier grote reclameborden voor flessen sterke drank. Mijn ontbijt bestaat uit enkele baozi, gestoomde balletjes deeg gevuld met paddenstoelen en chinese kool.

Tegenover mij zit een jong koppel met ongetwijfeld hun enige kind. Het kleintje is nog niet uit de luiers, al zal hij technisch gezien nooit in de luiers zitten...

De Chinezen mogen dan wel het papiergeld uitgevonden hebben, wat de huidige implementatie betreft kan er toch nog wat gesleuteld worden.

De Chinese munt heet 'Ren min bi', of geld van het volk. In dagelijks gebruik heet het 'yuan' (元) en in de spreektaal heet het 'kuai' oftewel 'stuk'. Een 'stuk' bestaat uit tien 'haren' (mao).

Vannacht is de eerste sneeuw gevallen over Shandong, de hele campus is gekleed in een witte overall. Vorige week op een trip naar Beijing zijn we al wat vlokken tegengekomen op de Chinese Muur, maar dit is een ander paar mouwen.

Ik heb twee uur lesgeven, "English corner", op het programma. Benieuwd hoe lang het de taxi gaat duren in dit weer om op het werk te geraken. Maar eerst gaan de kerstcadeautjes voor het thuisfront de post op. En stilaan begint die kerstsfeer ook hier binnen te sluipen. Misschien wordt het een witte kerst. Kan me niet herinneren dat al meegemaakt te hebben.

Wat vooraf ging : In mijn laatste jaar aan de universiteit koos ik Chinees als keuzevak, een taal die mij al heel lang interesseert en intrigeert. Eenmaal afgestudeerd besloot ik een beurs aan te vragen om verder Chinees te studeren in Taiwan, een eiland voor de Chinese kust. In de tussentijd werkte ik als programmeur in het Gentse. Ik kreeg de beurs en na een jaartje gewerkt te hebben zat ik opnieuw op de schoolbanken. Tijdens de zomer was ik dan terug in Belgie, en nu zit ik in China zelf met het plan nog zes maanden verder te studeren.

'T is me wat man, zo'n zomer. Lekker!

Lekker weertje, goede vrienden bij een welgesmaakt maal, dipjes en plonsjes en hapjes, tapjes, reisjes en uitstapjes. Mag er wezen, zo'n zomer.

En we komen uit ons kot zelle, daar zijn geen Go Passen voor nodig. Inladen, preventief nog gauw een koolstof neutraliserend bosje planten en we zoeven reeds door het Europese binnenland. En gaan op die Autobahn!

Met trots stel ik u voor : ArneBrasseur.net "two dot o". Of zoals een zeker auteur en spreker placht te zeggen : "all change is good"!

Het blog-platform Wordpress wordt bedankt voor bewezen diensten, en moet dan plaats ruimen voor de blauwe druppel, krachtig, veelzijdig, vrij als een vogel en nog van Belgische bodem ook.

De reis is bijna rond. De terugkeer wordt voorbereid. Afscheid van een prachtig land, een cultuur vol van paradoxen. De bergen en de scooters, de organische chaos. Nachten uit met mensen uit alle continenten, met Japans bier en gedroogde inktvis of gefrituurde tofu. En toch vervangt niets je maten van thuis. De homies.

De Chinese Guido Gezelle heet Li Bai (李白), een gevierde poëet uit de Tang dynastie. Vorige week heb ik me hier in een tweedehands boekenwinkeltje een boek aangeschaft met 300 gedichten uit die periode. Vandaag trok ik gewapend met schrift, potlood, drie woordenboeken en veel geduld naar een theehuis om mijn eerste vertaling te maken van een klassiek Chinees gedicht. Ik sloeg het boek op een willekeurige plaats open, en begon mijn ontdekkingstocht naar de betekenis van een gedicht dat meer dan 1200 jaar geleden geschreven werd.

Toen ik mijn vorige post schreef had ik mijn eerste lesperiode van drie maanden net achter de rug. Ondertussen is ook de tweede periode achter de rug, donderdag begin ik aan mijn derde en laatste periode van drie maanden Chinese les, hier in Taiwan.