Shandong Express, deel 1

Op de grond liggen lege sigarettenpakjes en wegwerpbekers met restjes sojamelk. Tegen de hoge marmeren muren hangen vier grote reclameborden voor flessen sterke drank. Mijn ontbijt bestaat uit enkele baozi, gestoomde balletjes deeg gevuld met paddenstoelen en chinese kool.

Tegenover mij zit een jong koppel met ongetwijfeld hun enige kind. Het kleintje is nog niet uit de luiers, al zal hij technisch gezien nooit in de luiers zitten. De jongen zijn hele spel hangt namelijk te koop dankzij het innovatieve Chinese antwoord op wegwerpluiers, de splitbroek. De logica zelve, in plaats van in hun broek doen pas geboren Chineesjes het door een gat in hun broek, een klein nuanceverschil.

Een jonge kerel zet zich naast mij, “where are you come from?”. Dit zou kunnen uitlopen op een lang en voorspelbaar gesprek maar het is nog vroeg en ik ben niet in de stemming. “Bi-li-shi” antwoord ik, België. Daarmee is dan de kous af. Hij mag een andere grootneus zoeken om zijn Engels mee te oefenen.

Dan bestudeer ik liever in stilte de familie splitpants, ter voldoening van mijn antropologische interesse. De kleine spruit begint wat te klagen waarop moeder haar pull omhoog trekt om het broekventje de borst te geven. De afwezigheid van een bh wordt mee opgenomen in mijn lijst van culturele bevindingen. Vervolgens spreidt moeder een rood plastic zakje uit op de grond en neemt baby splitbroek tussen haar benen bij de dijen omhoog. Ze maakt een fluitend geluid tussen haar tanden door ter aanmoediging, en jawel, na even treuzelen produceert het jongetje wat van hem verwacht wordt. Het geheel gaat in een plastic zakske, voor de meeneem laten we zeggen. Ik wend mijn blik af en pen ijverig mijn bevindingen neer.

Ondertussen is de marmeren stationshal al goed volgelopen. Mijn trein is ruim een half uur te laat, maar op een rit van vijftien uren zal dat het verschil niet maken.
Bij het reizen in China leer je opnieuw de betekenis van afstand kennen. China is een behoorlijk stuk grond. Ik ben op weg naar Jinan, de hoofdstad van Shandong, een van de 22 provincies in de Volksrepubliek China, aan de oostkust, recht tegenover Zuid-Korea.

Shandong is nu nog niet gigantisch, pakweg twee keer Oostenrijk. Neem nu Sichuan, in het binnenland. In het nieuws geweest omwille van een gruwelijke aardbeving. Dat lapje grond heeft ongeveer de oppervlakte van Chili, België zou er ruim twintig keer in passen.

Naast die 22 provincies telt de P.R.C. ook vijf 'Autonome Regio's', waaronder Binnen Mongolië, Xinjiang oftewel Oost-Turkestan, en Xizang, beter bekend in het Westen als Tibet. Samen bedekken deze regio's een grondgebied dat tien keer zo groot is als Frankrijk, ruim 6 miljoen vierkante kilometers.

Kortom, China is ruim.

Daar kan je dus bij het boeken van een retourtje Verre Oosten best rekening mee houden. Nu zijn er meer en meer binnenlandse luchthavens, maar laat ons eerlijk zijn. De avontuurlijke reiziger, steeds zoekend naar diepe, betekenisvolle ervaringen, laat zich niet vermurwen door lage-kosten maatschappijen en het gemak van webbrowser plus kredietkaart, om dan vanuit een industriegebied net buiten een drukke vervuilde stad in één sprong naar het industriegebied van een andere drukke vervuilde stad te vliegen. Nee, de ware reiziger reist over land, langs velden en dorpen, tussen de gewone mensen, de ware reiziger neemt de trein.

In dit geval een trein van de karstgebergten van Guilin naar de Stad der Bronnen, het thuisland van Confucius, de hoofdstad van Shandong, Jinan.

Dit stukje is geschreven op basis van notities die ik nam afgelopen zomer op reis in China. Volgende week volgt het tweede deel.