On the road (of toch bijna)

Vandaag ben ik mijn visum gaan ophalen aan de Taiwanese 'ambassade' in Brussel. De aanhelingstekens zijn nodig omdat het geen echte ambassade is, Belgie erkent Taiwan niet als onafhankelijke natie. Belgie is daarin niet alleen.

Het is ondertussen vier jaar geleden dat ik een er een bezoek bracht. Prachtig land! Groen, het hele jaar door, enorm gastvrij, de heerlijkste gerechten, de thee... Mensen hier hebben geen besef wat thee is. Vergeet theebuiltjes, vergeet English Breakfast tea met suiker en (heaven forbid!) melk. Over de thee in Taiwan zal ik het ongetwijfeld nog hebben. Mijn Thee voor dummies artikel kan nuttig zijn voor lezers without a clue.

Vrijdag heb ik afscheid genomen van wat ik hoop dat de ergste job is die ik ooit zal uitvoeren. Eindelijk! De nachtmerries zullen nog wel even blijven komen, maar ik begin me terug goed in mijn vel te voelen. Wat de afgelopen elf maanden energetisch en psychologisch met mij gedaan hebben, dat hoop ik nooit, nooit meer mee te maken.

Zaterdag was het dan het grote feest. In de namiddag barbecue met de familie, 's avond braspartij met mijn vrienden. Het was echt een fantastische dag (en nacht). Mijn grootmoeder heeft me een prachtige Nikon Coolpix digitale camera kado gegeven. Van mijn moeder kreeg ik twee boeken om ginder van te genieten : De schaduw van de wind en De Vliegeraar. De eerste wil ik aan beginnen zodra ik in het vliegtuig zit. Er hebben ook veel mensen kleine (of minder kleine) bijdragen geleverd aan het Taiwan Study Fonds. Het is fantastisch als zo veel mensen achter je staan, en op zo'n concrete manier je steunen.

Sindsdien ben ik ongeveer non-stop aan het afscheid nemen, en dat zal nog wel twee dagen zo door gaan. Vanavond gaan we eten bij mijn vriendin haar ouders, morgen trakteert zij mij op een etentje. In de tussentijd moet ik nog mijn ticketten afhalen (ondertussen done), mijn zakken pakken en iets regelen voor mijn telefoon. Woensdag ochtend in Brussel-Zuid de laatste afscheidsronde, en we zijn on the road