En dichter, en dichter

De afreis begint nu heel dicht bij te komen. Wanneer ik volgende week rond deze tijd ga slapen, zal het zijn om daags nadien naar Brussel-Zuid te sporen. Van daar neem ik de TGV naar Parijs, luchthaven Charles de Gaulle, waar de vlucht van Thai airways naar Taipei op mij wacht. Zestien uren later, met een uur aan de grond in Bangkok bevind ik mij op Formosa, het groene eiland, de Chinese Republiek Taiwan. Het is dan middag, lokale tijd. Een busrit van een uur of twee, drie neemt mij mee naar 台中, Tai-chung (of Taizhong, zoals men tegenwoordig hoort te schrijven). Een bruisende miljoenenstad aan de westkust, tegenover China, het vasteland.

Drie keer drie maanden zal ik opnieuw student zijn, toegewijd de finesses van het Mandarijns Chinees mij eigen makend. Een bewogen jaar is achter de rug, een heel nieuw avontuur dringt zich op. Voor het zo ver is moet ik nog enkele dagen mijn in overmoed gemaakte engagementen tot een goed einde brengen. Vervolgens heb ik nog net de tijd om een groots afscheidsfeest te geven, mijn visum op te halen, en mijn zakken te maken.

Man, ik krijg er de shivers van.